Jongeren en heemkunde: Want heemkunde is hip!

Juliaan Claerhout-kring uit Wielsbeke: een voorbeeld van intergenerationeel werken ‘Natuurlijk staan wij te popelen om nieuwe medewerkers!’ Het was het eerste wat ik te lezen kreeg toen ik als jonge geschiedenisstudent contact opnam met de Juliaan Claerhout-kring, het heemkundige genootschap van Ooigem, Wielsbeke en Sint-Baafs-Vijve. Ik had enkel wat interesse in de werking getoond, maar als een pitbull sprong het bestuur op mij om mij net niet te verscheuren toen ze mij binnentrokken in de heemkring. Als achtergrond: ik ben een 25-jarige historicus-archivaris, en ik kan mij in het kort omschrijven als plattelander, hardrocker en vrijwilliger. In 2005 werkte ik aan een studie rond het kerkelijke leven van mijn geboortedorp Sint-Baafs-Vijve in het kader van mijn geschiedenisopleiding aan de KULAK (Kortrijk). Toen ik informatie vroeg aan de plaatselijke heemkring werd ik bijna verplicht om – als ik informatie wilde – ook in het bestuur te komen. Omdat ik meestal een brave jongen ben, ging ik uiteindelijk in op de uitnodiging om een bestuursvergadering bij te wonen. Ik was 19 jaar en ik stond op dat moment bijna met één been in een heemkring. De eerste vergadering vergeet ik nooit. Niet alleen omdat ik mij opeens wel heel erg een snotneus voelde, maar vooral omdat de voorzitter die vergadering ontslag nam. Wat volgde was een chaotische avond, waar zelfs ik even als voorzitter werd voorgedragen. Het angstzweet brak me net niet uit, maar overweldigd was ik zonder meer. Zo erg zelfs dat ik even niet wist of ik wel in het bestuur wilde gaan.

Lees het artikel (pdf)

Geplaatst in Bladwijzer - Beheer en organisatie.